شهر ما گرفتار سیاه چاله ای شده است که درون انسانها را می مکد و

به جز جسم چیزی باقی نمی ماند ، زندگی را مختل می کند و زنده

ماندن و تلاش برای بقا را افزایش می دهد . سیاه چاله های شهر ما

خیلی بزرگ شده اند و همه خوبی ها ، نورها ، دوستی ها ، عشق ها و

 یاد ها و آوازها و صداها و نواها و سازها و سوزها و نازها و رازها را از

نابود کرده اند و هنوز دانشمندان پی به منشا سیاه چاله ها نبرده اند و

هنوز نمی دانند این اجسام که ماده را می خورد چرا در شهر ما معنا را

 می خورد و چرا مردم را خاکستری و شهر را بی روح و مردم را درنده و

 بد خو کرده اند . سیاه چاله های شهر ما هوشمند هستند و با فکر

کار می کنند و به اسامی مختلف معنای مردم را گرفته و روح آنها را

نیست و نابود می کنند .

دانشمندان ما به دنبال کشف نیستند ! زیرا که آنها نیز خاکستری شده

اند و رنگدانه های باقی مانده بر روی پوست شهر ما حاصل از ترشهات

 سیاه چاله ها هستند و بالطبع رنگهاشان صوری است .

بیماری ها شهر ما جهش یافته اند و زود مردم را دچار خود می کنند ،

بیمارهایی که در گذشته نبودند پیدا شده اند و جاهایی برای نگه داری

روانها ، باز شده اند . اعصاب این قسم مهم فزیولوژیک بدن ما دچار

بیماری هایی ناشناخته می شود و فشار هایی که ناشی از دافعه

سیاه چاله هاست بر روی مردم سوار است و مردم ما دچار درد انتقال

فشار شده اند و دنبال کسی هستند که فشار های خودشان را خالی

 کنند و روز از نو و تلاش برای بقاء از نو !

هجوم بی وقفه سیاه چاله ها سیاه باوری و سیاه اندیشی و سیاه

 نگری و سیاه پوشی و سیاه سازی و .... را گسترش داده است و هر

 روز بیشتر و عمیق تر و وسع تر و ژرف تر می شود .

سیاه چاله نور را می مکد ، شور را می کشد ، زور را گسترش می دهد

 ، مور را می آزرد ، گور را بی نور و شور و پر مور می نماید .

چاره چیست ؟ چیست ، چیست و چیست . ما به دنبال منجی ای

هستیم که ما را آزاد کند ، هر روز خاکستری می شویم و در ذهن هامان

 تصویری از منجی رسم می کنیم و منتظر هستیم که منجی ساخته

ذهن ما از راه برسد و ما را نجات دهد ؟!!

حالا از چه نجات دهد ؟ ! 

 ما تن پروریم ! از یک پیکریم و بی باوریم و بی یاوریم و کی به فکر

همدیگریم ؟ و بی براردیم ........  .

صداهای مامنعکس در گوشهای خودمان هستند و بازتاب آن گوش

دردهای سیاه !

مابقی رو شما بنویسید که خیلی حالم گرفته شد از متن خودم